قول داده بودم عکسای برفی بذارم....

امروز زیاد حس نوشتن ندارم ولی حرفی که یکی از دوستان عکاس چند روز پیش در مورد فلاکت ما عکاسای شهرستانی زد خیلی فکرمو مشغول کرده....

" بهترین راه اینه که آدم خودش خبرگزاری بزنه!"

شاید تو نگاه اول کمی خنده دار باشه ولی به امتحانش می ارزه. یه آژانس عکس واسه عکاسای مستند شهرستانی. هرکسی ادیتور و سردبیر خودشه و ...

بعد از تجربه داشتن روزنامه واقعا فهمیدم که "خواستن توانستن است".نظر شما چیه؟

 

 

دیروز هرکاری کردم نشد اینجارو آپدیت کنم. بلاگفا دهنمو سرویس کرد. بنابر این پست امروز یه کم طولانیه و شما باید تا تهش با حوصله بخونین!

امروز (یعنی دیروز)برای پوشش مانور هلال احمر زدم بیرون. وقتی رسیدم فهمیدم که طبق معمول برنامه با یه ساعت تاخیر شروع میشه و منم که حوصله یه ساعت علاف شدنو نداشتم تصمیم گرفتم برنامه رو بیخیال شم و برم که از دفتر روزنامه زنگ زدن....

مامورای شهرداری دارن خونه های بدون جواز ساختو تخریب می کنن...زود خودتو برسون.

همراه دوتا از بچه های عکاس رفتیم و وقتی رسیدیم کار تموم شده بود و لودرا در حال برگشت بودن.

امروز فقط این خونه رو خراب کرده بودن و دار و ندار طرف هم زیر آوار مونده بود. کاغذی بهم نشون داد که می گفت برای پرداخت عوارض تشکیل پرونده داده ولی لودرها کار خودشونو کرده بودن...

 تمام هستی خانواده بدبخت که به قول خودشون سه میلیون تومنی بود که صرف ساخت خونه کرده بود رفته بود هوا و در آستانه شروع زمستان خونه خراب شده بود...

خونه بعدی که تو نوبت تخریب قرار گرفته بود این خونه ست که خانم صاحب خونه مارو برد که از وضعیت زندگیش عکس بگیریم .

درو که باز کردم دلم آتیش گرفت. یه زن مریض و یه والور و یه بخاری برقی و خونه ای که نم و رطوبت از همه جاش می زد بیرون ...

وضع آلونک بعدی حتی بدتر از این بود.(همون اتاق ۳در ۲ متری که گوشه عکس می بینین و لودر ها راه خروجشو با تل خاک بستن)

و این عکسم فضای داخلیشه...

نمی دونم چی باید گفت...آیا کار شهرداری تو این فصل سال درسته یا نه؟ و آیا اگه شهرداری جلوی مردمو نگیره از فردا هرکسی هرجا دلش بخواد میاد یه خونه میسازه و اونوقت دیگه شهر بازار شام میشه... شهردار بودن سخته چون باید تصمیمای سخت بگیره...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

و اما امروز...(یعنی همین امروز) با صدای لطیف برادر شیرمحمدی که می گفت : پاشو نیم متر برف اومده عینک نزده با کله رفتم تو پنجره و دیدم واویلا! چه خبره!

و منم که عاشق عکاسی از زندگی روزمره مردمم   دوربینارو برداشتم و زدم بیرون و دو سه ساعتی تو برف خودمو با عکس خفه کردم!

بخاطر اینکه این پست زیاد سنگین نشه باقی عکسای برفو میذارم واسه پست بعدی.(همش زیر برف یاد خونواده خانه خرابی بودم که از شانس گندشون هوا هم سرد و برفی شده بود)

واما!

با وجود اینکه هیچ کدوم از روزنامه ها عکسهای خانه خرابها رو کار نکردن ولی تو روزنامه ما وضع فرق میکرد...

عکس یک از بنده و چهارتا عکس داخلی از خانه خرابها از حسین...

ببخشید روده درازی کردم. یا علی...

این روزا گرفتار ترین نیمای روی زمینم... دقیقا یک هفته ست که دست به دوربین نزدم و این یعنی واقعا سرم شلوغه! الانم جون نوشتن ندارم پس میرم سر اصل مطلب و از آخر شروع می کنم:

امروز دومین شماره روزنامه جدیدمون در اومد....از اونجایی که احتمالا شما خواننده گرامی هیچ پیش زمینه ذهنی در مورد روزنامه جدید ما ندارین باید بگم که....

اسم روزنامه سپهر غربه و با حرفه ای ترین بچه های خبری همدان کار می کنه  و تیم دوست داشتنی و باحالی داره و بنده هم به عنوان دبیر سرویس عکس با سعید و مسیح و حسین به عنوان عکاس توش کار میکنیم.

اینام عکسهای دو صفحه از پیش شماره دومه که الان زیر چاپه و قراره فردا در بیاد و البته از عکسهای مهدی مریزاد هم توش کار شده.(چاکریم)

به عقب تر برمیگردیم.... جایی که محمد خیرخواه با هر مصیبتی بود از همدان رفت!

بعد از خوردن کباب آخر رفتیم طرف ایستگاه سواریهای قزوین و باور نمی کنین که جایی که راننده ها سر یه مسافر همدیگه رو زنده زنده می خوردن حتی یه ماشینم پیدا نمی شد! رفتیم ترمینال برای رسیدن به تنها اتوبوس قزوین که لگنی بیش نبود و وقتی از بلیط فروش پرسیدیم چند ساعته می رسه گفت معلوم نیست! ( این یعنی ممکنه اصلا نرسه) و صد البته که اصلا جا نداشت و راننده اگه می تونست صندلی خودشم می فروخت!

گزینه بعدی اتو بوسهای تهران بودن که هر ۱۰ دقیقه ( اونم با دو سه تا مسافر) حرکت داشتن که بازم از شانس ما همه تا خرخره پر بودن...بالاخره با کلی عز و جز محمدو سوار کردیم و برای اینکه نبینیم کجا نشوندنش از محل حادثه دور شدیم!

و قبلتر از اون می رسیم به جلسه سوم کارگاه محمد که به خیر و خوشی و با رضایت بچه ها تموم شد...

و بازم قبلتر برای خالی نبودن عریضه چنتا از عکسای لالجین که البته مالی نشدن!

و در آخر یادم اومد که در اول اشتباهی نوشتم که یه هفته ست دست به دوربین نزدم. چون چند شب پیش هوس خوردن سمبوسه من و سعیدو به طور اتفاقی کشوند پیش کاروان حامل درهای حرم حضرت ابوالفضل...