Otherside

كارگاه يك روزه عكاسي ديجيتال روند كاري در تاريكخانه ديجيتال با تاكيد بر استفاده از لايت روم

nimadeimary — Mon, 09 Nov 2009 19:08:32 GMT

بالاخره حامد همت کرد و کارگاه یکروزه ای که مدتها منتظرش بودیمو قراره برگزار کنه:

کارگاه روندکاری حرفه اي در تاریکخانه دیجیتال برای علاقه مندان همداني، بر پایهAdobe Lightroom درطی یک روز برگزار خواهد شد. دوستاني كه درعکاسی دیجیتال جدی هستند و می‌خواهند پس از گرفتن عکس، یک روند کاری درست، سريع و حرفه اي داشته باشند و خروجي كار خود را بصورت حرفه اي به ديگران ارائه نمايند، از اين كارگاه بهترين استفاده را خواهند نمود. در این کارگاه به طور عملی یک روند کاری را از آغاز تا خروجي و چاپ عکس، در تاریکخانه دیجیتال طی خواهیم کرد و در آن با نکات عملی و حرفه‌ای کار آشنا خواهیم شد. آنچه در این کارگاه خواهید آموخت، باعث تغییرات کلی در روش کار و نوع برخورد شما با عکاسی دیجیتال می‌شود و از اين به بعد ديگران در مورد روش كار شما از شما سوال خواهند كرد.

اطلاعات بیشتر

پست مطلب جدید (2)

nimadeimary — Sat, 05 Sep 2009 22:35:18 GMT

می خواستم پست جدیدو زودتر بذارم ، ولی پریشب که اومدم کانکت بشم ، دیدم به به! تلفن قطعه...داستان ما با مخابرات، سر دراز داره... قبضی به دست ما نمی رسه و تلفن مرتب یه طرفه میشه ، به مخابراتم که زنگ می زنی، دوست عزیزی که آدم بی اعصابی هم به نظر میاد ، از پشت خط میگه : حتما قبضره اشاندن میان حیاط ، باد برده!(Hatman Ghabzere Eshandan Miane Heiat Bad Borde) ... وقتیم که حضوری مراجعه می کنی ، به عنوان ارباب رجوع چنان تکریمت می کنن که تا مدتی تکریمگاهت درد می کنه...

تو راه برگشت از گولاق کسن ، دوباره از کنار کارگاه آجرپزی ، رد شدیم و من که خیلی دوست داشتم از آجرپزی عکاسی کنم به دوست آفتاب گردون پرستمون، دشت آفتابگردونیو که اونور جاده بود ، نشون دادمو گفتم: بیا اینم آفتابگردون! بریم عکاسی!

و بدون اینکه به آفتابگردونا نگاهی بکنم ،رفتم سراغ خانواده ای که اونجا کار می کردن.

این پاهای نحیف پدر خانوادست که می گفت ،از صبح تا شب ، توی رطوبت و سایه، برای کارگاه "ارباب" بیل می زنه. کلمه اربابو آخرین بار ،تو کتابای برده داری (مثل کلبه عمو توم) دیده بودم...

پدر تنها نبود، بچه های قد و نیم قدشم، پا به پاش کار می کردن، با پای برهنه و صورتهای رنگ پریده... شیطون بودن و خجالتی، یکیشون که کمی بزرگتر بود ، از اینکه ازش تو اون وضع ، عکس بگیریم ناراحت بود و پیش پدرش گلایه می کرد، غروب روزای اول ماه رمضون...زیاد طولش ندادیم، فضا تلخ و سنگین بود، سریع سوار ماشین شدیم و راهی خونه.

فضای ماشینو سکوت معنی داری گرفته بود ،شایدم فحشای زیر لب که چرا سرنوشت این بچه ها باید این باشه...

دم غروب رسیدیم به یه دشت آفتابگردون دیگه! و این بار همه با هم عکاسی کردیم ( می دونم الان همه به آفتابگردون آلرژی پیدا کردین)

روز بعدشم به تفریحات سالم! و هر و کر گذشت و از اونجا که به بچه ها قول داده بودم ببرمشون خالد نبی، سهرابو مجبور کردم یه جیپ جور کنه و باز را افتادیم....

داشتم به حامد و فرزاد توضیح می دادم که :<<خالد نبی اسم یه پیامبر باستانیه که کمی قبل از حضرت محمد زندگی می کرده و مقبره اش ، یه جای خیلی دور ،خیلی بکر و خیلی افسانه ایه، یه دشت شگفت انگیز وسط جایی که در دوران باستان ، دریا بوده. راه صعب العبور و خاکیه ، ولی محلیا معتقدند که خالد نبی زواری که به منطقه میانو محافظت می کنه.>> که یه دفعه صدای تلق تولوق چرخ جیپ، بلند شد... اومدیم پایین و دیدیم ۴ تا پیچ چرخ عقب جیپ ، باز شده و اگه به جاده خاکی رسیده بودیمو صدارو نمی شنیدیم، الان بجای پست جدید ، باید اعلامیه مونو می خوندین . ( اینم از کرامات خالد نبی، باز بگین من خرافاتیم).

اونجا بعد از چند ساعت جاده خاکی و دوری از هر بنی بشری ،چنتا پسر ترکمنو دیدیم. یکیشون که اسمش ایمان بود باهامون همراه شد. آروم و کم حرف بود عین قلمرو خالد نبی... تا ساعت ۹ شب اونجا بودیم. غروب آفتاب تابستون و دشت وحشی و مجسمه های اساطیری و سکوت....سکوت و هوایی که نه گرم بود و نه سرد...سکوت .... کیلومترها دور از همه آدما....کیلومترها دورتر از دکلهای ایرانسل و همراه اول.

باز هم مجالی شد که فکر کنم. به همه چی ، حتی به اینجا که مدتها بود ولش کرده بودم...

اینم عکس ضد نوریه از فرزاد برای شما، که یه تصویر ذهنی از همسفر ما که زیاد ، ازش یاد کردم، داشته باشین.

مطالب حامد و عکساشو از سفر مشترکمون اینجا و اینجا ببینین.

در آخر یک خبر بد: از این به بعد از تایید نظرات دوستانی که بصورت گمنام نظر میذارن و برام ناشناسن معذورم...

(این پست حاوی ۹ عکس است)

پست مطلب جدید (1)

nimadeimary — Sat, 05 Sep 2009 20:47:18 GMT

چند وقتی بود که خیلی دلم می خواست روی لینک "پست مطلب جدید" ،توی کنترل پنل وبلاگم ،کلیک کنم...از اون بیشتر روی لینک " حذف وبلاگ" ... یا حداقل روی این لینک....

و اما روزای من ،تو این مدت، مثل خیلیای دیگه بود.تصمیم گرفتم برای نجات از این زندگی بی سامان، شروع کنم واسه دکترا بخونم. تمام کتابا و جزوه هامو کشیدم بیرون و ریختم کف اتاقم...

اما وقتی یه آدمی که خیلی برات احترام برانگیزه ،ازت دعوت بکار کنه... در عین بی حوصلگی و رخوت، مسوولیت تیم عکاسی بیست و سومین جشنواره بین المللی فیلم کودک همدانو قبول کردم و با تیمی از بهترین دوستام که از بهترینهای عکاسی همدان بودن + سهراب، کارو شروع کردیم. اما کار سنگین ( روزی ۱۸ ساعت به طور متوسط) هم باعث نشد افکارم آزاد بشن و بتونم بنویسم.

در مورد جشنواره، وبلاگ حامد و حسین رو بخونین که مفصل نوشتن و زحمت منو کم کردن. و عکسهای جشنواره رو هم اینجا ببینین.

بعد از جشنواره، پدر و مادر محترم رفتن سفر و منو یه هفته با افکارم تنها گذاشتن. بعد از ۴۰ روز کار ،این بهترین هدیه بود برام. باتری موبایلو در آوردم و یک هفته تمام ،از صبح رو تختم ولو شدم و آرشیو موسیقی راک دهه نودم رو با صدای بلند، با هدفون گوش کردم و باز فکر کردم....شب با صدای سوت ممتد توی مغزم خوابیدم و باز فردا روز از نو و روزی از نو....و باز فکر کردم....

بعد از برگشت اهل بیت، نوبت من بود که به یه سفر بی حوصله، پیش سهراب به استان گلستان برم. برای اینکه سفرم ،کمتر بی حوصله باشه ،حامدو هم دنبال خودم کشوندم و در بین راه ،فرزاد هم به ما پیوست تا دودمان سهرابو به باد بدیم....

از اتفاقاتی که اونجا افتاد ، نپرسین که گفتنی نیست. از صبح تا شب گفتیم و خندیدم و با حامد حسرت خوردیم که چه مردمان ریلکس و آزاد و خونگرم و شادی داره استان گلستان (درست مثل همدان) و چه محیط فوق العاده ای برای عکاسی...

عکاسی در روز اولو بخاطر بارون از دست دادیم (البته من برای اولین بار بعد از مدتها به نیت تفریح، سفر کردم نه عکاسی ) و روز دوم معین هم به ما اضافه شد تا برای عکاسی از دشت آفتابگردان، راهی مراوه تپه بشیم.

سر راه به یکی از بازارچه های فروش لباس ترکمنی رسیدیم برای عکاسی توقف کوتاهی کردیم و ( بعد از اینکه هرکدوم از دوستان، چهره یارشو تو روسریهای رنگ و وارنگ ترکمنی مجسم کرد ) مدت طولانی تری برای خرید روسری!

عکاسی از کردها و ترکمنهارو خیلی دوست دارم. هردو اقوامی رمز آلود و افسانه ای هستن. چهار ساعت رانندگی کردیم ولی همه آفتابگردونا خشک شده بودن.از این خانواده ترکمن آدرس گرفتیم و به سمت معدن آفتابگردونا ، یعنی مراوه تپه ، راه افتادیم.

خدارو شکر ،خبری از آفتابگردون نبود و من که نه لنز واید داشتم و نه حس عکاسی از طبیعت ، گیر دادم که تو یکی از روستاها برای عکاسی وایسیم.

برخلاف اسم روستا (روستای گولاق کسن ،که به ترکمنی میشه روستای گوش بر ها! ) مردمش خیلی مهربون و با عکاسا راحت بودن و البته بقیه مردم، از مشکلات می نالیدن و از اینکه با قطع برق در ماه رمضون مجبورشون کرده بودن که کوچ اجباری کنن، خیلی ناراحت بودن... نمی خواستن روستای آبا و اجدادیشونو ترک کنن و به شهرک برن...

از اونجا که من عادت دارم قبل از عکاسی با مردم صحبت کنم ( و بعضیا دوست دارن زود عکس بگیرن و برن) نتونستم زیاد عکاسی کنم و بخاطر سیخ زدن مداوم دوست آفتابگردان پرستمان ،مجبور شدیم روستا را برای رسیدن به دشت آفتابگردان سریع ترک کنیم....

البته این پرتره ای که در آخرین لحظه گرفتم، اندازه کل سفرم واسم می ارزه...

از اونجایی که این پست داره زیادی طولانی میشه ، در دو قسمت می نویسمش....لطفا به ادامه داستان در پست بعدی توجه فرمایید!)

این پست ۷ عکس دارد.

20 ماه یعنی برای همیشه

nimadeimary — Fri, 26 Jun 2009 14:58:18 GMT

رویاهای بی پایانم را انکار نمی توانم کرد.

بی پایانی، سخت است برای درک کردن.

فریادها را نمی توانم شنید ،حتی در رهاترین رویا هایم

با احساس خفگی ، با عرق سرد بیدار می شوم

از خوابیدن هراس دارم، نکند که باز ،این رویا تکرار شود...

کسی تعقیبم می کند و من توان حرکت ندارم

صلب ایستاده ، مجسمه وار این کابوس

این چه رویاییست؟ کی به آخر می رسد؟ آیا رهایم می کند؟

خوابهای بی قرار و ذهنم در پریشانی

پایان هر کابوس ، کابوسی دیگر را آغاز است.

رویاها به سراغم می آیند و از خواب هراسناکم.

و در اعماق وجودم ، هراسناکترم از بیداری.

زندگی باید بیش از این باشد که هست ،وگرنه بودن بیهوده خواهد بود

دوست دارم باور اینرا که روزی که بمیرم ،شانسی برای حیات دوباره دارم

شانسی برای تکرار این رویا، دوباره و دوباره و دوباره...

بعد از 20 ماه کار امروز رسما از خبرگزاری فارس اومدم بیرون و از دنیای عکاسی خبری کنار گرفتم.

میرحسین موسوی در همدان

nimadeimary — Sat, 06 Jun 2009 21:14:18 GMT

این چند وقت گرفتاری مانع شد که تصاویر و نوشته های سفر میرحسین موسوی به همدانو منتشر کنم.

طبق معمول برنامه های خبری چند ساعتی علاف شدیم و بعد برای استقبال به فرودگاه رفتیم.

انتظار داشتم جمعیت مستقبلین تو فرودگاه چند هزار نفری بشه. با هزار بدبختی وارد سالن شدیم و در انتظار نشستن هواپیما.

با ورود موسوی یه دفعه ورق برگشت و خیل جمعیت به طرفش هجوم آوردن. اگرچه تجربه عکاسی تو این شرایطو نداشتم ولی دلو زدم به دریا و داخل موج مردم شدم.

به عمرم اینقدر فشرده نشده بودم! اینقدر زیاد که شیشه لنزم از فشار مردم ترک برداشت!

بعد از اینکه احساس کردم عکسهای استقبالو از نزدیک دارم از اتوبوس حامل میرحسین دور شدم تا کمی هم با دقت عکاسی کنم.

مشغول عکاسی بودم که مامورای فرودگاه ازم خواستن عکسامو چک کنن. هرچی علتشو پرسیدم جوابی ندادن. یه ربع طول کشید تا بالاخره راضیشون کردم که عکسارو چک کنن تا مطمئن شن موردی نیست.... و موردی نبود و من بیچاره آزاد شدم ولی از برنامه و ماشین خبرنگارا جا مونده بودم و مطمئن از اینکه کل برنامه رو سر هیچ و پوچ از دست دادم....

با تمام وجودم دویدم و خودمو به بیرون فرودگاه رسوندم. اما جمعیت واقعی بیرون فرودگاه بود و ماشین خبرنگارا توی ترافیکی که کل فاصله شهر تا فرودگاهو گرفته بود گیر افتاده بود و من موفق شدم سوار شم...

وارد استادیوم که شدیم جای سوزن انداختن نبود....سالن پر بود و درها بسته.... بیرون سالنم مردم ازدحام کرده بودن و از در و دیوار بالا می رفتن....به هر دری زدیم نشد که بریم تو سالن....

در اوج نا امیدی بودم که دیدم ماشین میر حسین وارد شد! از اینکه دیرتر از ما رسیده بود تعجب کردم...از فرصت استفاده کردمو زیر فشار صد برابر شده مردم هیجان زده ، همراه تیم میرحسین وارد سالن شدم!

از در که وارد شدم فقط آدم بود و حرارت و ازدحام...خیس عرق بودمو خوشحال از اینکه موفق شدم...میرحسین هم همزمان بالای سن رفت و سالن منفجر شد...

جایگاه خبرنگارا لبریز بود و احتمال رسیدن به اونجا هم بین صفر و منهای یک! برخلاف بقیه خبرنگارا تصمیم گرفتم سخنرانیو از جایگاه مردم عکاسی کنم تا بتونم حواشیو هم داشته باشم.

سخنرانی کوتاه بود و پر معنی و با تخلیه سالن اصل ماجرا شروع شد...

مردم ریختن بیرون و شهرو تصرف کردن! همه جور آدمی بود و خوراک من که عکاس حاشیه ام جور جور!

از عکسا راضی بودم. بر خلاف انتظار خونسرد و مسلط عکاسی کردم...

راستی منم تو این مدت تصمیمو گرفتم... از اونجایی که بخاطر کارم تو همه ستادها سرک می کشم باید بگم....منم سبز شدم...یک یا حسین تا میر حسین!

(این پست حاوی ۱۳ عکس می باشد)

چی فکر می کردیم چی شد...

nimadeimary — Wed, 27 May 2009 19:40:18 GMT

از دیروز با بچه ها وارد فضای انتخاباتی همدان شدیم برای عکاسی.

امسال نسبت به دوره های قبل برخوردها با عکاسا خیلی محترمانه تر و خیلی خوب بود.

اول سری به ستادهای دکتر احمدی نژاد زدیم. تقریبا همه ستادها خودجوش و مردمی بودن و جذاب برای عکاسی.

نفر بعدی مهدی کروبی بود که ستاد منظم و پرجنب و جوشی بود.

امروز با کلی ذوق و شوق رفتیم ستاد استاد عزیز میرحسین موسوی...و جالب بود که اصلا اجازه عکاسی به من و بقیه دوستان خبرنگار داده نشد...

هرچی مذاکره و گفتمان کردیم نشد که نشد... و دست از پا درازتر برگشتیم خونه!

پیر شالیار

nimadeimary — Mon, 11 May 2009 23:19:18 GMT

طبق برنامه با اضافه شدن سهراب، پنجشنبه ظهر با سعید و حامد برای مراسم بهاره ی پیرشالیار راهی اورامان شدیم

جاده ها سر سبز و هوا عالی و دوستان در کنار، آرزو می کردم ای کاش این سفر هرگز تموم نشه.

در طول مسیر برای استراحت کوتاهی در روستای نوگل یا همون نگل، توقف کردیم که این استراحت کوتاه به یکی دو ساعت عکاسی پربار تبدیل شد!

اینقدر پربار که بیشتر کارتهای حافظمون پرشد!

از مردمان مهمان نواز و گشاده رو و مشتاق عکاسی و قرآن تاریخی نگل نمی شد دل کند ولی باید قبل از تاریکی به مریوان می رسیدیم.

شب مریوان بودیم و بعد از کلی ماجرا صبح زود به سمت روستای اورامان تخت راهی شدیم.

جاهای زیادی رفتم ولی هیچ جای دنیا به اندازه قلمرو پیر شالیار بهم آرامش نمیده. اینگار همه مشکلات و دردهای زندگی فرسنگها دورن و فقط و فقط قدرت و نفوذ روحانی پیر شالیار روح آدمو آروم می کنه.

ولی امسال حضور آدمهای با کلاس و مدرن و روشنفکر فضا رو آلوده کرده بود. آدمهای مدرن از هیچ حرکت زشت و بی احترامی به این مکان مقدس دریغ نکردن. لحظاتی بود که دلم می خواست این انسانهای مدرنو .....ولی مردم روستا با سعه صدر همه مزاحمتها رو تحمل کردن

خلاصه هنگامه ای بود که نگو... از هر ۵ نفر ، ۲ نفرشون توریست بود و ۱ نفر عکاس! توریستها لباس کردی پوشیده بودن و کردها...

تصمیم گرفتیم زودتر از منطقه بریم...در طول مسیر "شیدا" رو دیدم که پیاده کنار جاده ، دور از هیاهو ایستاده بود.

تو راه برگشت یه کباب فوق العاده زدیم و مهمان رقص کردی مردان هورامی شدیم. تمام دشت پربود از کردهایی که برای پیک نیک به طبیعت اومده بودن.

دست آخر هم از دشت های شقایق توی مسیر عکاسی کردیم و همین.

چند روز آینده لینک عکسهای همسفرای محترمو اینجا خواهم گذاشت.

۱- عکسهای دشت شقایق سهراب روی خط فارس

۲- سفرنامه حامد بادامی روی خط خودش

(و باز هم به قول حامد، این پست حاوی ۱۳ عکس می باشد)

دوستان خوب و دکتر طولانی

nimadeimary — Mon, 27 Apr 2009 20:22:18 GMT

روزها و هفته ها که از عید می گذرن، فشار زندگی روزمره، کمتر می شه و اوقات فراغت مفیدتر. امروز با سعید رفتیم مدرسه پدرش برای گرفتن عکس از بچه ها.

ولی قبلترش، یعنی جمعه اون یکی هفته، با حامد و سعید رفتیم روستای کشانی و باید بگم که یکی از لذت بخش ترین و مفیدترین سفرهای عکاسیم بود.

دست نوشته های حامد از این سفرو اینجا و نوشته هایی که سعید باید بنویسه اینجا بخونین.

اینم عکس دسته جمعیمون با بچه های روستا. نگاه نزدیکم به نگاه حامد خیلی برام جذابه، هرجا که می خواستم عکس بگیرم از من جلوتر وایساده بود ،همیشه یه قدم از من جلوتر.

دوستای خوبی که تو این دو سال پیدا کردم ، جای تمام چیزایی که از دست دادمو برام پر میکنن. دوستایی که تو این عکس هستن و اونایی که تو قلبمن.

در راه برگشت، چنتا عکس دوست داشتی ،تو روستای سید شهاب و پایان جمعه خوب.

در طول هفته فرصتی دست داد که برای عکاسی به بازار کبوتر فروشا برم و مجموعه دو ساله ام رو کمی کاملتر کنم. اینبار ناخنکی به پرتره زدم.

سر سخت ترین سوژه ها با سماجت ،نرم میشن. اولین باری که برای عکاسی اونجا رفتم می خواستن بکشنم ولی این بار اینقدر خودمونی شده بودن که ...

و اما پریروز نظرم برای همیشه نسبت به علم پزشکی عوض شد!

مدتیه که با خشکی پوست دست و پنجه نرم می کنم و از دکتر رفتنم اکراه دارم و اکراهم فقط بخاطر بیسوادیشون نیست ،بلکه پدیده جدیدی که به من اسمشو می ذارم "ویزیت گله ای " همیشه اذیتم می کرده و می کنه.

جناب منشی، مریضارو ۵ تا ۵تا می فرسته تو اتاق دکتر و دکتر ،چشم بسته ،همه رو در عرض ۲ الی ۴ دقیقه ویزیت می کنه (زن و مرد و پیر و جوان) و فکرشو بکنین که اگه بیماری کسی، کمی خصوصی باشه، چه حالی جلوی ۴ نفر بقیه( که گوشاشونو تیز کردن و با چشای دریدشون بهش زل زدن) بهش دست میده....اینم رسالت علم پزشکی ....(پول در آوردن در زمان کوتاهتر)

و اما شنبه، به اصرار فاطمه به دکتری سر زم که تا حالا مثلشو (تو همدان ) ندیده بودم. برای هر مریض حداقل یه ربع وقت می ذاشت ،طوری که من خودم شرمنده وقت گرانبهای ایشون می شدم! وقتی از مطب بیرون اومدم احساس کردم خوب خوب شدم.....

اینم تصویر داروهایی که باید روزانه مصرف کنم!

در نهایت برای جلوگیری از ایجاد سوء تفاهم، از تایید کامنتهایی که حاوی توهین به دیگران!- در خواست نمره!- درخواستهای عاشقانه!- و بدون نام باشند، معذورم! ( ولی قول می دم قبل از پاک کردن یه بار بخونمشون )

یا علی

(به قول حامد : این پست حاوی ۸ عکس می باشد!)

چند مطلب در مورد عکاسی

nimadeimary — Sat, 18 Apr 2009 07:38:18 GMT

۱- کارگاه عکاسی خبری محمد بابايي (عکاس ایرنا) به همت انجمن صنفی مطبوعات همدان یکشنبه ۳۰ فروردین ۸۷ در دفتر انجمن واقع در اداره ارشاد همدان از ساعت ۴ بعد از ظهر برگزار می شود. شرکت برای همه علاقمندان آزاد است.

۲- نتایج عکس ماه اسفند انجمن صنفی را اینجا ببینید. و عکس سعید کرمی که جزو عکسهای منتخب مرحله اول بود.

۳- ۱۸ اردیبهشت آخرین مهلت ارسال عکس ماه فروردین.

مسابقه عكس ماه در سه بخش زير برگزار مي شود

1. عكس خبري

2. عكس ورزشي

3. عكس فيچر و زندگی روزمره

۴-جایزه ویژه هیات داوران به یک عکس از بین عکس هایی که در موضوع "نوروز" گرفته شده باشند داده می شود

داوري عکس هاي ماه فروردین 1387 بر عهده آقایان حسن سربخشیان (عکاس خبرگزاری آسوشیتدپرس), محمدرضا علیمددی (عکاس خبرگزاری جمهوری اسلامی) و جواد مقیمی (عکاس خبرگزاری فارس) است.

جزییات کامل فراخوان را اینجا ببینید.

بی تو هیچ

nimadeimary — Mon, 13 Apr 2009 18:40:18 GMT

The More Of Me I Inspect......................................The More Of You I See The Reflect

هفته ی طولانی بود. به اندازه یه ماه یا شایدم بیشتر طول کشید.

کار زیاد هم ،کمر شکن شده، فقط و فقط گپهای آخر وقت با دوستام، فرزاد و سعید و حامد کمی آرومم می کنه.

جمعه با فرزاد رفتیم تله کابین. خیلی وقت بود کوه (میدان میشان )نرفته بودم. شاید ۲۰ سال!

بعد از مدتها، کمی عکاسی کردم. جالبه که تو این به ماهی که لنز تله مو دادم تعمیر، همش تو موقعیتایی قرار می گیرم که به تله احتیاج دارن! در حالیکه تو شرایط عادی، همیشه ترجیح میدم با واید عکاسی کنم!

تو راه برگشت از تله کابین با فرزاد ،کلی موسیقی قوالی گوش کردیم. عاشق موسیقی قوالیم و دیوانه صدای زبر «نصرت فاتح علیخان» و آهنگ "تری بی نا" ( بی تو هیچ) که با اتفاقاتی که امشب ساعت ۱.۵ قراره بیفته ،خیلی مرتبطه!

اینم اولین عکسی که امروز با لنز تله ی تعمیریم گرفتم...

و در آخر خیلی خوشحال شدم وقتی دیدم حامد چقدر خوب و مردونه با از دست دادن بهترین دوستش(پدرش ) کنار اومده... نا نوشته های 62 روزه حامدو اینجا بخونین.